“มันคงเป็นกรรมเก่าของพวกหลวงพี่ คงไปทำให้ใครอดอาหารไว้ จึงต้องมารับกรรมในชาตินี้”

เมืองพุทธวันนี้


        ผู้เขียนได้มีโอกาสสนทนากับหลวงพี่รูปหนึ่ง ในขณะที่ฟังท่านเล่าไป สีหน้าของท่านไม่ได้แสดงความทุกข์ร้อนอะไร

        ตรงกันข้าม แววตาที่สงบ มุ่งมั่น กลับฉายอยู่ในดวงตาทั้งคู่


        “ทั้งกุฏิหลวงพี่อยู่กัน 3 รุ่น 46 รูป มีข้าวกล่อง มา 6 กล่อง” ท่านเล่าด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ เรียบ ๆ

        ผู้เขียนอดสงสัยไม่ได้ จึงต้องถามท่านว่า “ แล้วหลวงพี่แบ่งกันยังไงครับ”

        “ก็แบ่งมาได้รุ่นละ 2 กล่อง ทุกองค์ต่างนั่งมองหน้ากัน คิดเหมือนกัน บอกฉันไม่ลง”

        “อาหารไม่อร่อยหรือครับหลวงพี่” ผู้เขียนอดถามต่อด้วยความสงสัยไม่ได้

        “ปล่าวหรอก อาหารนี่ได้รับความเมตตาจากหลวงพ่อเจ้าคณะจังหวัด ท่านสั่งทำอย่างดี”

        “อ้าว แล้วทำไมพวกหลวงพี่จึงไม่ฉันกันหล่ะครับ”

        หลวงพี่ท่านมองหน้าผู้เขียน แล้วพูดเบา ๆ แต่คำตอบนั้น เหมือนกับผู้เขียนถูกของแข็งกระแทกเข้าที่กลางใจ

        “ทุกรูปไม่มีใครกล้าฉัน เพราะกลัวเพื่อนจะไม่อิ่ม”

        ผู้เขียนต้องกลืนก้อนอะไรสักอย่างที่มันจุกอยู่ที่ลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ ถามท่านว่า

        “แล้ววันก่อน ๆ หละครับ หลวงพี่”

        “วันก่อนได้มามากหน่อย ได้รุ่นละ 15 กล่อง เช้า เพล ก็ยังพอแบ่งกันได้ 2 รูปต่อ 1 กล่อง”



        ผู้เขียนอึ้งไปพร้อมกับคำถามที่เตรียมจะถาม ซึ่งมันหายกลับเข้าไปในห้วงความคิด

         ก่อนเดินจากท่านมา แว่วเสียงที่อ่อนโยนออกจากปากท่านลอยลมตามมาว่า

         “มันคงเป็นกรรมเก่าของพวกหลวงพี่ คงไปทำให้ใครอดอาหารไว้ จึงต้องมารับกรรมในชาตินี้”

         ผู้เขียนไม่กล้าหันไปมองท่านอีก ได้แต่ถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยคำถามเดิม ๆ ว่า


“นี่เราอยู่ในเมืองพุทธหรือ”




อนาคาริก
03/08/17
“มันคงเป็นกรรมเก่าของพวกหลวงพี่ คงไปทำให้ใครอดอาหารไว้ จึงต้องมารับกรรมในชาตินี้” “มันคงเป็นกรรมเก่าของพวกหลวงพี่ คงไปทำให้ใครอดอาหารไว้ จึงต้องมารับกรรมในชาตินี้” Reviewed by janjaoka pim on 23:59:00 Rating: 5

ไม่มีความคิดเห็น :

ขับเคลื่อนโดย Blogger.